kanter

mannelijk (de)/ˈkɑntər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. beroep (beroep) iemand die kant ((stenen) recht hakt)

Etymologie

* van kanten

Verwante woorden

Kantkant-en-klaarkant-en-klaargerechtkant-en-klaargerechtenkant-en-klaarmaaltijdkant-en-klaarmaaltijdenkant-en-klarekanteKanteelkanteeltjekanteeltjeskantel
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek