klager
mannelijk (de)/ˈklaɣər/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- iemand die klaagt
- (juridisch) iemand die zijn of haar beklag doet (voor een rechtbank)
Etymologie
* van klagen
Uitdrukkingen
- klagers hebben geen nood en pochers hebben geen brood — zowel klagers als pochers hebben de neiging om zaken te overdrijven
Vertalingen
Engelsaccuser, complainant
Spaansactor
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek