koken

/ˈkokə(n)/

Betekenis

werkwoord

ov, natuurkunde (ov), (natuurkunde) een vloeistof (vooral water) net zolang verwarmen totdat er zich in de hele vloeistof bellen vormen die naar boven stijgen en openspringen
Het water werd gekookt.
erga, natuurkunde (erga), (natuurkunde) het proces waarbij bellen uit de hele vloeistof vrijkomen
Water kookt bij honderd graden Celsius op zeeniveau.
ov, kookkunst (ov) (kookkunst) met behulp van ingrediënten een maaltijd klaarmaken
De moeder kookt iedere dag voor haar kinderen en echtgenoot.
Er werd pap gekookt boven het houtvuur en een broodje voor de lunch bereid.
Tijdens het koken zat iedereen elkaar continu te stangen alsof we elkaar al jaren kenden.

* Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘verhitten, spijzen toebereiden’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1287

Iemand in zijn eigen vet gaar smoren/laten koken — iemand niet helpen, maar zelf diens situatie laten ondervinden
Van de kook zijn (of raken) — Helemaal in de war zijn
koken van het bloed — zeer opgewonden of boos zijn

Engelsboil, cook

Fransbouillir, cuisiner

Duitskochen, kochen

Spaanscocer

Japans沸かす, 沸く, 料理する