krent
Wat is de betekenis van krent?
krent betekent: (voeding) gedroogde, pitloze druif van een druivenras dat zeer kleine vruchten geeft, de Vitis vinifera 'Korinthiaka
Betekenis
- (voeding) gedroogde, pitloze druif van een druivenras dat zeer kleine vruchten geeft, de Vitis vinifera 'Korinthiaka
- een persoon die zo min mogelijk geld uit wil geven
- (informeel), (anatomie) bips
Voorbeelden van "krent" in een zin
- Er moesten eigenlijk krenten door de cake, maar ik heb er rozijnen in gedaan.
- Die krent wilde niet eens fooi geven.
- Op je krent blijven zitten.
Betekenis en uitleg van krent
Een krent is een gedroogde druif die vaak wordt gebruikt in zoete gerechten of als snack. Deze kleine, zoete vrucht voegt een rijke smaak toe aan bijvoorbeeld brood, cakes en andere lekkernijen.
Het woord 'krent' wordt vaak gebruikt in de context van bakken en koken, vooral in traditionele Nederlandse recepten. Daarnaast is het een geliefde toevoeging in muesli of als tussendoortje. De krent heeft een zoete maar ook een ietwat zure smaak, waardoor het een interessante smaakdimensie aan gerechten kan geven.
Voorbeelden
- Ik voeg altijd krenten toe aan mijn ontbijtgranen voor een extra zoete kick.
- De krenten in dit Oud-Hollandse krentenbrood maken het echt bijzonder.
- Tijdens de feestdagen is het maken van een krentencake een ware traditie in onze familie.
Woordoorsprong
Het woord 'krent' komt van het Middelnederlandse 'crenta', wat verwijst naar een gedroogde druif.
Veelgestelde vragen over krent
Wat is de betekenis van krent?
krent betekent: (voeding) gedroogde, pitloze druif van een druivenras dat zeer kleine vruchten geeft, de Vitis vinifera 'Korinthiaka
Hoeveel betekenissen heeft krent?
krent heeft 3 verschillende betekenissen in het Nederlands. Zie hierboven voor alle definities.
Welk woordgeslacht heeft krent?
krent is een mannelijk/vrouwelijk (de).
Hoe gebruik je krent in een zin?
Voorbeeld: “Er moesten eigenlijk krenten door de cake, maar ik heb er rozijnen in gedaan.”
Etymologie
* In de betekenis van ‘gedroogde druif’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1514