lepel

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈlepəl/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

huishouden (huishouden) (eetgerei) een voorwerp bestaande uit een greep en een kom(metje), waarmee vloeibaar voedsel wordt gegeten
' Ik knik en plant mijn lepel in de yoghurt, die zo dik is als hangop.
Een grote kwak Griekse yoghurt, zo stevig dat mijn lepel rechtop blijft staan.
een hoeveelheid die overeenkomt met de inhoud van een thee-, dessert- of eetlepel (resp. 5, 10 en 15 ml)
een oor van een konijn of van een haas
paardrijden (paardrijden) onderdeel van een hoofdstel bij tuigpaarden
blinkend kunstaas dat lijkt op een klein blinkend visje
Als we met de jol naar mijn vaste plek roeiden, was het in het ergste geval binnen tien minuten nadat we onze lepels in het water hadden laten zakken voorbij.

* uit het Middelnederlands lepel, afgeleid van leppen (slurpen) , van de Germaanse wortel *lap-

Engelsspoon

Franscuiller, cuillère

DuitsLöffel

Spaanscuchara

Italiaanscucchiaio

Portugeescolher

Russischложка

Chinees匙

Japansスプーン

Koreaans숟가락

Arabischملعقة

Turkskaşık, kaşık

Poolsłyżka

Zweedssked

Deensske