onderbreking

vrouwelijk (de)/ˌɔndərˈbrekɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een tijdelijk staken van activiteit door een onverwachte gebeurtenis
Een onderbreking verstoorde de vergadering.
een kort ophouden van bezigheden als pauze
Het toneel herbegon na een korte onderbreking tijdens dewelke velen naar het toilet gingen.
Maar deze wekelijkse bezoeken aan de kerk vormden een onderbreking in mijn hectische week en gaven me de gelegenheid om een pauze in te lassen en na te denken over mijn familie en vrienden.

* van onderbreken

Engelsinterruption, intermission

Fransinterruption, pause, intermission

DuitsUnterbrechung, Unterbrechung, Pause

Spaanspausa, intermisión

Portugeesintermitência

Japans中断

Zweedsavbrott, avbrott