onsamenhangendheid

vrouwelijk (de)

Betekenis

zelfstandig naamwoord

die mate waarin een betoog bestaat uit onderdelen die niets met elkaar te maken hebben zodat men het betoog niet kan volgen
Ze was vooral geschrokken van de onsamenhangendheid van zijn tirade.
onderdelen van niet te volgen betoog of redenering

Etymologie

*afleiding van onsamenhangend

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek