overtreding

vrouwelijk (de)/ˌovərˈtredɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

juridisch (juridisch) een relatief licht strafbaar feit (Nederlands recht)
Hij kreeg een bekeuring voor zijn overtreding.
juridisch (juridisch) een politiestraf uitgesproken door de Politierechtbank (Belgisch recht)
sport (sport) het zich niet houden aan een spelregel

* van overtreden

Engelstransgression

Fransinfraction

DuitsÜbertretung, Verstoß

Spaansinfracción