scheikunde
Wat is de betekenis van scheikunde?
scheikunde betekent: (wetenschap) wetenschap die zich bezig houdt met de studie van de samenstelling en de bouw van de stoffen, de chemische veranderingen die plaats vinden onder bepaalde omstandigheden en de wetmatigheden die daaruit voort vloeien
Betekenis
- (wetenschap) wetenschap die zich bezig houdt met de studie van de samenstelling en de bouw van de stoffen, de chemische veranderingen die plaats vinden onder bepaalde omstandigheden en de wetmatigheden die daaruit voort vloeien
- (onderwijs) schoolvak waarin de samenstelling en de bouw van de stoffen, de chemische veranderingen die plaats vinden onder bepaalde omstandigheden en de wetmatigheden die daaruit voort vloeien worden behandeld
Voorbeelden van "scheikunde" in een zin
- Jarno studeerde scheikunde en is docent natuurkunde op een middelbare school in Capelle aan den IJssel.
- Van alle havo-leerlingen doet ongeveer 65 procent eindexamen in het vak geschiedenis. Bij het vwo is dit 50 procent. Geschiedenis is bij deze schoolniveaus bij twee van de vier bovenbouwprofielen een verplicht vak. Als we de kernvakken (Engels, Nederlands en wiskunde) buiten beschouwing laten is geschiedenis daarmee, samen met scheikunde, het vak dat het stevigst in deze profielen verankerd is.
Betekenis en uitleg van scheikunde
Scheikunde is de wetenschap die zich bezighoudt met de samenstelling, structuur en eigenschappen van stoffen, evenals de chemische reacties die ze ondergaan. Het helpt ons te begrijpen hoe materie werkt, van de lucht die we inademen tot de medicijnen die we gebruiken.
Je komt het woord 'scheikunde' vaak tegen in het onderwijs, vooral in de bovenbouw van middelbare scholen en op universiteiten. Het is essentieel voor verschillende beroepen, zoals apothekers, ingenieurs en onderzoekers, die allemaal gebruik maken van chemische principes. Scheikunde is ook relevant in ons dagelijks leven, bijvoorbeeld bij het koken of het schoonmaken.
Voorbeelden
- Tijdens de scheikundeles leerden we hoe zuur en base met elkaar reageren.
- De scheikunde van stoffen kan ons helpen bij het ontwikkelen van nieuwe medicijnen.
- Hij is zo gepassioneerd over scheikunde dat hij zelfs zijn eigen experimenten thuis uitvoert.
Woordoorsprong
Het woord 'scheikunde' komt van het Middelnederlandse 'scheykeunde', wat 'de kunst van het scheiden' betekent. Het verwijst naar de manier waarop stoffen worden geanalyseerd en geclassificeerd.
Veelgestelde vragen over scheikunde
Wat is de betekenis van scheikunde?
scheikunde betekent: (wetenschap) wetenschap die zich bezig houdt met de studie van de samenstelling en de bouw van de stoffen, de chemische veranderingen die plaats vinden onder bepaalde omstandigheden en de wetmatigheden die daaruit voort vloeien
Hoeveel betekenissen heeft scheikunde?
scheikunde heeft 2 verschillende betekenissen in het Nederlands. Zie hierboven voor alle definities.
Welk woordgeslacht heeft scheikunde?
scheikunde is een vrouwelijk (de).
Wat zijn synoniemen van scheikunde?
Synoniemen van scheikunde zijn: chemie.
Hoe gebruik je scheikunde in een zin?
Voorbeeld: “Jarno studeerde scheikunde en is docent natuurkunde op een middelbare school in Capelle aan den IJssel.”
Etymologie
*, leenvertaling van verouderd "Scheidekunst", in de betekenis van ‘chemie’ voor het eerst aangetroffen in 1772