tijd

mannelijk (de)/tɛit/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

onstuitbare gang der dingen van toekomst door het heden naar het verleden
Doorheen de tijd heeft de aarde al heel wat evoluties meegemaakt.
Ze zeiden dat het de koudste winter sinds honderd jaar was of in elk geval zo ver terug in de tijd als iemand zich kon herinneren. Het kwik daalde soms tot rond de -40, hoewel de wind minder erg was dan daarboven op de vlakte.
duur van de gelegenheid om iets te doen
Je moet hem even de tijd gunnen om dit werk af te maken.
Geen tijd meer om van de top af te komen.
sport (sport) gemeten duur waarbinnen een bepaalde prestatie is geleverd als maatstaf voor succes
De wielrenner heeft ondanks zijn blessure een goede tijd gereden.
De estafettezwemsters bereikten de finale van de 4 x 100 meter vrije slag met de tweede tijd, achter Australië.
bepaalde periode waarin iets gebeurt
Het voorjaar is een goede tijd het huis schoon te maken.
Dan kan hij er staan en zeggen dat hij zich in deze moeilijke tijden et cetera et cetera toch heeft opgeofferd uit liefde voor zowel zijn dochter als de tradities van zijn geslacht.
bepaald moment waarop iets gebeurt
Het is nu tijd om te beginnen.

:Noord: //: tid (: tíð)

bij tijd en wijle
met tijd en boterhammen
Met de tijd meegaan — Zich aanpassen of veranderen naargelang de in de loop van de tijd gewijzigde omstandigheden
te gelegener tijd
te ongelegener tijd
te zijner tijd
Zijn tijd vooruit zijn — heel modern zijn, vernieuwend zijn|t=z
Tijd heelt alle wonden/Tijd slijt — Met het verstrijken van de tijd worden negatieve herinneringen zwakker en de erge/verdrietige/zware/kwaadmakende dingen minder erg

Engelstime

Franstemps

DuitsZeit

Spaanstiempo

Italiaanstempo

Russischвремя

Poolsczas

Deenstid