toegeving

vrouwelijk (de)/ˈtuɣevɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

je standpunt veranderen om een verschil van mening kleiner maken of te beëindigen
iets wat aan iemand speciaal, met uitsluiting van anderen, wordt gegeven

Etymologie

*van Middelnederlands "toegevinge", afgeleid van toegeven

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek