uitweiding

vrouwelijk (de)/ˈœytwɛidɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een (te) lange bespreking over een bepaald onderwerp
Zijn liefdesverdriet is een overbodige uitweiding, maar zijn obsessie met evenwicht en correctheid is verrijkend.de Standaard 5 DECEMBER 2017
Op eenderde van het boek De grutto van bioloog Albert Beintema (1944) staat een fikse uitweiding over vervangende dienstplicht. Eerder treffen we passages aan waarin onderzoekers met naam en toenaam, vrienden en bekenden van de bioloog, aan bod komen. Regelmatig roept de schrijver zichzelf tot de orde, met een zin als: „Terug naar de rijstvelden in Guinee-Bissau.”NRC Kester Freriks 17 oktober 2015

* van uitweiden

Engelsdigression