vergaderkamer

mannelijk/vrouwelijk (de)

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. kamer waarin men met een groep mensen een bespreking kan voeren
    Het was iets na elf uur in de ochtend, ze hadden dus tijd genoeg en namen hun intrek in de verst afgelegen vergaderkamer op zolder, die eerst dienst had gedaan als een soort opslagruimte voor meubels die hun tijd hadden gehad, bijvoorbeeld rieten stoelen die zich groepeerden rond een wankele tafel.
    ‘Oké,’ reageerde Anne-Claire. ‘Maar we zitten nu daar in de vergaderkamer. Die is veel te klein voor zoveel mensen. Dan moeten we verhuizen naar de grote zaal.’