vervoegen

/vərˈvuɣə(n)/

Betekenis

werkwoord

ov, taalkunde (ov) (taalkunde) omvormen van een werkwoord om wijze, tijd en persoon uit te drukken
Nederlanders die Duits willen leren, vinden het vaak makkelijk om de Duitse werkwoorden te vervoegen.
Hij doet het goed op school, zegt zijn moeder, maar de werkwoorden être en avoir kan hij niet vervoegen.
ov (ov) opzoeken, zich aansluiten bij
refl (refl) ergens naartoe gaan
Nu konden we ons dan in persoon vervoegen aan de Westerkade, op zondagavond, de laatste shift van half acht.
refl (refl) benaderen met een vraag of wens
Je bleek gewoon onderzoek te kunnen doen naar de koninklijke familie en het hof. Je hoefde je niet te vervoegen bij de Rijksvoorlichtingsdienst, die alles ‘te persoonlijk’ vindt.
refl, verouderd (refl) (verouderd) zich ergens bijvoegen, zich ergens bij aansluiten

**[A.2] beïnvloed door "rejoindre"

Engelsconjugate

Fransconjuguer

Spaansconjugar

Poolskoniugować