vervoeging

vrouwelijk (de)/vərˈvuɣɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) de flexie van een werkwoord onder invloed van persoon, getal, tijd, wijs
De vervoeging van het werkwoord werd door alle leerlingen fout gedaan.

*Verbaalsubstantief uit vervoegen, gevormd als leenvertaling van Latijn coniugātiō ‘verbinding, vereniging, stamverwantschap van woorden’.

Engelsconjugation

Fransconjugaison

DuitsKonjugation

Spaansconjugación

Italiaansconiugazione

Portugeesconjugação

Russischспряжение

Japans活用

Arabischتَصْرِيفُ ٱلْأَفْعَالِ‎

Turksçekim

Poolskoniugacja

Zweedskonjugation