vlakte

vrouwelijk (de)/ˈvlɑktə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

geologie (geologie) gebied met weinig of geen hoogteverschillen
Bij Denver eindigt de vlakte en begint het Rotsgebergte.
Verderop is een ruime zwier omhoog naar rechts, dit is wat renners een moordenaar noemen. Maar het lijkt er ook op dat zich daar de bevrijding aandient. Een strakblauwe hemel domineert in het blikveld, het is alsof de sparren respectvol uit zicht blijven. De weldaad van een kale vlakte volgt.
Vandaag zou ik de woestijn intrekken, een dorre vlakte die mij totaal vreemd was.

*Afgeleid van vlak .

Zich op de vlakte houden — Een mening niet uiten, zich onpartijdig voordoen
Tegen de vlakte gaan — (om gebouwen): instorten, neergaan(om mensen): flauwvallen
Iemand tegen de vlakte slaan — Iemand neerslaan

Engelsplain

Fransplaine

DuitsEbene, Fläche

Spaansllanura, llano