waterkering
vrouwelijk (de)
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (waterbeheer) een natuurlijke of kunstmatige massieve blokkade van binnen- of buitenwater (zee, meer, plas, rivier, kanaal enz.) die bescherming biedt tegen overstromingen, en op verschillende manieren wordt toegepast in de waterstaatkundige voorzieningen (waterbeheersing, landaanwinning, weg- en waterbouw enz.)In het Deltaplan is de functie van een waterkering primair de kustverdediging.
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek