bankroetier
mannelijk (de)/bɑŋkru'tir/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (financieel) (pejoratief) iemand die bankroet gaat (eventueel gepaard gaande met fraude)
Etymologie
*afgeleid van bankroet
Vertalingen
Engelsbankrupt
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek