bekentenis

vrouwelijk (de)/bə'kɛntənɪs/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. juridisch (juridisch) een verklaring waarin men toegeeft een bepaalde daad gepleegd te hebben
    Als de bekentenis van de verdachte het enige bewijs is in een strafzaak is het maar de vraag of de rechter dit ziet als een wettig en overtuigend bewijs.
  2. religie (religie) biecht, schuldbelijdenis
    Hij deed een bekentenis tijdens de biecht.

Etymologie

* van bekennen

Vertalingen

Engelsconfession
Spaansconfesión

Verwante woorden

BekeBekebredeBekedambekeefbekeekbekeerbekeerdbekeerdebekeerdenbekeerderbekeerdersbekeerling
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek