breking

vrouwelijk (de)/'brekɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

natuurkunde (natuurkunde) richtingverandering van stralen wanneer zij in een andere middenstof komen, lichtbreking, straalbreking
taalkunde (taalkunde) het ontstaan van een tweeklank uit een klinker

* van breken

Engelsrefraction

Fransréfraction

DuitsBrechung

Spaansrefracción