drieklank

mannelijk (de)/ˈdriklɑŋk/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) een foneem dat uit drie klinkers bestaat die binnen één lettergreep in elkaar overgaan
In het Nederlands komen geen drieklanken voor.
muziek (muziek) de samenklank van drie unieke tonen (gelijke tonen in andere octaven tellen niet mee), die zodanig samenklinken dat zij voor het muzikale oor samensmelten tot een gestalte
De drieklank “ c1 - e1 - g1 - c2 “ is een majeurakkoord.

een grote drieklank — een akkoord met reine prime, grote terts en reine kwint
een kleine drieklank — een akkoord met reine prime, kleine terts en reine kwint
een overmatige drieklank — een akkoord met reine prime, grote terts en overmatige kwint
een verminderde drieklank — een akkoord met reine prime, kleine terts en verminderde kwint
een dubbel verminderde drieklank — een akkoord met reine prime, verminderde terts en verminderde kwint
een hard verminderde drieklank — een akkoord met reine prime, grote terts en verminderde kwint

Engelstriphthong, triad

Franstriade

DuitsTriphthong, Dreiklang