Dit woord is niet gevonden in de woordenlijst.

infirmatie

vrouwelijk (de)/ˌɪɱfɪrˈma(t)si/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

juridisch, verouderd (juridisch) (verouderd) uitspraak of rechtshandeling waarbij een eerdere uitspraak of rechtshandeling buiten werking wordt gesteld
{{ouds
Zij bevat infirmatie van sommige regtshandelingen door regterlijke uitspraak, waardoor de regtsgevolgen dier handelingen vervallen.
filosofie, verouderd (filosofie) (verouderd) bewijsvoering die de onjuistheid van een redenering aantoont
En laten (vrij van elke dubbelzinnigheid) de Nederlandstalige popperianen en ook de heer Van Galen Last nu eindelijk eens de afschuwelijke anglicismen verificatie en falsificatie vervangen door de prachtige gallicismen confirmatie en infirmatie!
{{ouds

*via "infirmation" van Latijn "infirmatio"