inlijven
Wat is de betekenis van inlijven?
inlijven betekent: iemand in een groep opnemen
Betekenis
- iemand in een groep opnemen
- het toe-eigenen van een grondgebied
- toekomende tijd enkelvoud en meervoud van inlijven
Voorbeelden van "inlijven" in een zin
- Hij werd bij het leger ingelijfd.
- Oostenrijk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door Duitsland ingelijfd.
- Zij zullen dat land binnenkort inlijven.
Betekenis en uitleg van inlijven
Inlijven betekent het opnemen of integreren van iets of iemand in een groter geheel. Dit kan zowel letterlijk, zoals het inlijven van een lid in een vereniging, als figuurlijk, zoals het inlijven van ideeën in een project zijn.
Het woord wordt vaak gebruikt in contexten waar iets of iemand wordt toegevoegd aan een bestaande structuur of groep. Dit kan bijvoorbeeld in politieke zin, als een land een ander gebied inlijft, of in sociale contexten, zoals het inlijven van nieuwe leden in een club. Het heeft vaak een formele of officiële connotatie, en kan ook implicaties hebben van macht of controle.
Voorbeelden
- Na de fusie werd de kleine onderneming officieel ingelijfd bij het grotere bedrijf.
- Het team besloot om de nieuwe strategie in te lijven in hun huidige werkprocessen.
- De provincie heeft onlangs een oud erfgoed in het culturele erfgoed van de regio ingelijfd.
Woordoorsprong
Het woord 'inlijven' is samengesteld uit 'in' en 'lijven', waarbij 'lijven' verwijst naar het vormen of samenvoegen van iets tot een geheel. Het heeft wortels in het Middelnederlands en is verwant aan termen die verwijzen naar het lichamelijke of fysieke aspect van samenvoegen.
Veelgestelde vragen over inlijven
Wat is de betekenis van inlijven?
inlijven betekent: iemand in een groep opnemen
Hoeveel betekenissen heeft inlijven?
inlijven heeft 3 verschillende betekenissen in het Nederlands. Zie hierboven voor alle definities.
Wat zijn synoniemen van inlijven?
Synoniemen van inlijven zijn: annexeren.
Hoe gebruik je inlijven in een zin?
Voorbeeld: “Hij werd bij het leger ingelijfd.”
Etymologie
*leenvertaling van Latijn incorporare; samenstellende afleiding van in (voorzetsel) en lijf (zelfstandig naamwoord) dat de onbepaalde wijs van een werkwoord vormt