klinker

mannelijk (de)/ˈklɪŋkər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) elke spraakklank waarbij de ademstroom nergens wordt afgeknepen
Het Nederlands kent ongeveer zestien klinkers die als foneem fungeren.
een letter of teken dat een dergelijke spraakklank voorstelt
De meest voorkomende klinker in het Nederlands is de e.
bouwkunde (bouwkunde) een harde baksteen die door zijn structuur geen water opzuigt
De klinkers werden door de stratenmaker zorgvuldig in het zandbed gelegd.
beroep (beroep) Iemand die geholpen door de nageljongen met klinknagels voorwerpen aan elkaar klinkt

**[3] De naam klinker is afkomstig van het heldere geluid dat deze baksteen geeft als er op getikt wordt.

Engelsvowel, brick

Fransvoyelle

DuitsVokal, Klinker

Spaansvocal

Italiaansvocale

Portugeesvogal

Japans母音

Poolssamogłoska

Zweedsvokal

Deensselvlyd, vokal, klinke