occlusief
mannelijk/vrouwelijk (de)/ˌɔklyˈsif/
Wat is de betekenis van occlusief?
occlusief betekent: (taalkunde) een medeklinker die geproduceerd wordt met een volledige obstructie ergens in het spraakkanaal
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (taalkunde) een medeklinker die geproduceerd wordt met een volledige obstructie ergens in het spraakkanaal
Voorbeelden van "occlusief" in een zin
- In het Nederlands worden stemhebbende occlusieven, net als stemhebbende fricatieven, aan het eind van een lettergreep stemloos gemaakt.
Etymologie
*afgeleid van het Franse occlusif of daarvoor van het Latijnse 'occlusum'
Vertalingen
Engelsplosive
Fransocclusif
Russischсмычный
Japans破裂音
Zweedsklusil
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek