opstand

mannelijk (de)/ˈɔpstɑnt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

maatschappij (maatschappij) een massale, vaak gewelddadige, poging om het heersende gezag omver te werpen
De opstand die al enige tijd woedde werd gewelddadig onderdrukt.
Maar nadat Boedapest zijn equivalent van het Slânsky-proces had doorgemaakt, werden de demonstraties steeds oncontroleerbaarder en ontwikkelden zich tot een opstand tegen alles waar de partij en regering voor stonden, geleidelijk aan met gewapende groepen.
bosbouw (bosbouw) staande bomen of struiken, ter onderscheiding van aangrenzende begroeiing
techniek (techniek) overeind staand deel, schot [2]

* van opstaan

Engelsuprising, mutiny, rebellion

Fransrévolte

DuitsAufstand

Spaansrebelión, alzamiento

Poolspowstanie