orthopedagoge

vrouwelijk (de)/ˌɔrtoˌpedaˈɣoɣə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. beroep (beroep) vrouw die zich stelselmatig verdiept in de problemen bij de opvoeding van kinderen
    De orthopedagoge, die volgende week promoveert, vond dat kinderen met een onbehandeld gespreksgebrek later op school veel emotionele en cognitieve problemen kunnen krijgen en vaker voortijdig de school verlaten.

Etymologie

*afgeleid van "orthopedagoog" , ook op te vatten als afgeleid van "pedagoge"

Verwante woorden

OrthOrthenorthodidactiekorthodontieorthodontistorthodontistenorthodoxorthodox-christelijkorthodox-christelijkeorthodox-communistischorthodox-communistischeorthodox-gereformeerd
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek