praktijk

mannelijk/vrouwelijk (de)/prɑkˈtɛik/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

de ruimte waarin bijvoorbeeld een arts, fysiotherapeut of advocaat zijn/haar beroep uitoefent
Zij maakte er wandelingen met een van mijn collega- psychologen van de praktijk waar ik destijds maat was.
En die praktijk valt ook niet om als je er een jaartje niet bent.
Omdat hard pratende mensen in de praktijk soms in de wachtkamer hoorbaar waren, liet de huisarts in de wachtkamer muziek spelen
hoe dingen werkelijk gaan, soms in tegenstelling tot hoe zaken in theorie zouden moeten functioneren
In de praktijk blijkt telkens weer dat een dergelijke opbouw van een winkelcentrum tot desolate plekken leidt.
Het waren mooie, wijze woorden, maar ik vroeg me af hoe je dit advies goed in praktijk kon brengen.
Theoretisch leek de oplossing heel eenvoudig. In de praktijk was het iets moeilijker.
onderwijs (onderwijs) lessen waarin zoveel mogelijk gewerkt wordt op de manier zoals dat in de beroepsuitoefening gaat
“We volgen vier dagen in de week theorieles en één dag hebben we praktijk”, vertelt Dion.
gewoonte(n), manier van doen, handeling(en).
Er is al verschillende keren aangegeven dat wij van zulke praktijken niet gediend zijn; als jullie zoiets nogmaals doen zal dat tot consequenties leiden.

* van Middelnederlands "practike", in de betekenis van ‘toepassing’ voor aangetroffen vanaf 1240

De praktijk blijkt/is weerbarstig — Iets dat op het eerste gezicht/op papier e.d. eenvoudig lijkt, blijkt in werkelijkheid toch veel gecompliceerder

Engelspractice, practice, practice

Fransen pratique, usage

DuitsPraxis, Praktik

Spaansconsultorio, consulta, práctica