stadsrand

mannelijk (de)/ˈstɑtsrɑnt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. zone rondom een grote plaats waar dichter bebouwd gebied overgaat in landelijk gebied
    Plaats van handeling: een flatgebouw uit 1920, acht verdiepingen hoog, ooit gebouwd aan de stadsrand, maar inmiddels opgeslokt door de zich steeds verder uitbreidende stad.

Verwante woorden

stadstad aan 't haringvlietstad-deldenstadbewonerstadbewonersstadeStadenstadgenootstadgenotestadgenotenstadgenotesStadhouder
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek