tweeën

/ˈtwejə(n)/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

van twee: bij tijdsaanduidingen na voorzetsels
Het liep tegen tweeën.
Omdat ik ergens vrees dat het feit dat ze met z'n tweeën zijn op de een of andere manier niet 'eerlijk' uitvalt.
Maar geen van tweeën kreeg méér dan dat.

Uitdrukkingen

Ze waren met zijn tweeën. — Zij waren twee in getal.
Met z'n tweeën gingen ze wandelen. — De twee van hen gingen samen te wandel.

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek