vasten

mannelijk (de)/xxxx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een tijd waarin men zich meest om religieuze redenen bepaalde zaken, veelal voedsel, ontzegt
Tijdens de vasten was hij door ziekte genoopt van zijn gelofte af te zien.

werkwoord

* In de betekenis van ‘niet eten of drinken’ voor het eerst aangetroffen in 1240

Engelslent, fast

Franscarême, jeûne, jeûner

DuitsFastenzeit, fasten

Spaansayuno, ayunar

Italiaansdigiunare

Zweedsfastetid, fasta

Deensfaste