wijl

mannelijk/vrouwelijk (de)/wɛil/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

voegwoord

verouderd (verouderd) geeft onderschikkend een reden aan
En zie, gij hebt haar gedaante gezien, en wijl zij om haar zoon treurde, zijt gij begonnen haar te troosten, en van deze dingen die gebeurd zijn, moest u dit geopenbaard worden.

* In de betekenis van ‘tijdsverloop’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1100

Engelsbecause

Fransparce que

Duitsweil

Spaansporque

Italiaansperché

Portugeesporque

Deensda