wind

mannelijk (de)/wɪnt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

meteorologie (meteorologie) de stroming van lucht veroorzaakt door luchtdrukverschillen
Was hun koning, Willem de Veroveraar, niet tijdens een geweldige storm, dankzij de heilige Nicolaas, veilig van Normandië naar Engeland gevaren? Want Nicolaas was in staat de wind en de onstuimige kracht der golven te doen bedaren!
Doordat de wind recht mijn kant opblies en het geluid van de donder steeds dichterbij kwam bleven mijn tranen stromen.
biologie (biologie) gasvormige ontlasting uit de darmen

*(erfwoord) via Middelnederlands "wint" van Oudnederlands "wint", in de betekenis van ‘luchtstroming’ voor het eerst aangetroffen in 1001

aan de wind
De wind eronder hebben
Zijn huik naar de wind hangen
de wind van voren krijgen
in weer en wind
het gaat hem/haar voor de wind
Wie wind zaait, zal storm oogsten. — wie verkeerd handelt, zal de gevolgen daarvan ondervinden ofwel: wie zelf de boel opstookt zal er zelf de gevolgen van gaan dragen
Zoals de wind waait, waait zijn jasje. — hij gaat met de heersende mening mee of verandert telkens van mening afhankelijk van de mensen om zich heen

Engelswind, fart

Fransvent

DuitsWind

Spaansviento, aire, ventosidad

Italiaansvento

Portugeesvento

Russischветер

Chinees风, 呼吸

Japans風, かぜ, 気流

Arabischرّيح

Turksrüzgâr

Poolswiatr

Zweedsvind