beschuldiging

vrouwelijk (de)/bəˈsxʏldəˌɣɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

het aangeven dat iemand iets moreel of gerechtelijk verkeerds heeft gedaan
Een beschuldiging van het plegen van een misdrijf.
Ditmaal volgde er geen beschuldiging of reprimande op haar verweer.
Ook kwamen ze er langzamerhand achter dat de geuite beschuldigingen op een kern van waarheid berusten.

*Naamwoord van handeling van beschuldigen .

Engelsaccusation, imputation, charge

Fransaccusation, attaque, incrimination

DuitsBeschuldigung, Bezichtigung

Spaansacusación, incriminación, imputación