ketsen
Wat is de betekenis van ketsen?
ketsen betekent: een vorm van tijdverdrijf of sport waarbij men een plat klein steentje met grote vaart op het water gooit en probeert het steentje zo vaak mogelijk te laten 'stuiteren' op het water
Betekenis
- een vorm van tijdverdrijf of sport waarbij men een plat klein steentje met grote vaart op het water gooit en probeert het steentje zo vaak mogelijk te laten 'stuiteren' op het water
- kaatsen
- het niet afgaan van een pistool of geweer bij een schietpoging
- het bedrijven van de liefde
Betekenis en uitleg van ketsen
Ketsen betekent het maken van een hard, scherp geluid, vaak gebruikt om te verwijzen naar het slaan of botsen van materialen. Het kan ook een speelse of ongecontroleerde actie aanduiden, zoals het stoten of laten vallen van voorwerpen.
Het woord 'ketsen' wordt vaak gebruikt in de context van sport, zoals bij het ketsen van een bal tegen een racket of de muur. Het kan ook in informele situaties voorkomen, bijvoorbeeld wanneer iemand een voorwerp laat vallen en het een luid geluid veroorzaakt. In deze zin heeft het woord een speelse of soms zelfs chaotische nuance.
Voorbeelden
- De bal ketsde tegen de muur en kwam precies terug naar mij toe.
- Tijdens de barbecue ketsde het glas uit zijn handen en viel met een zware klap op de grond.
- De kinderen waren aan het spelen op het plein en ketsden de voetbal telkens tegen de bomen.
Woordoorsprong
De oorsprong van 'ketsen' is mogelijk gerelateerd aan het Middelnederlandse woord 'ketsen', wat slaan of stoten betekent. Het kan ook verwant zijn aan het Engelse woord 'to cat', wat betekent dat iets plotseling en met kracht wordt losgelaten.
Veelgestelde vragen over ketsen
Wat is de betekenis van ketsen?
ketsen betekent: een vorm van tijdverdrijf of sport waarbij men een plat klein steentje met grote vaart op het water gooit en probeert het steentje zo vaak mogelijk te laten 'stuiteren' op het water
Hoeveel betekenissen heeft ketsen?
ketsen heeft 4 verschillende betekenissen in het Nederlands. Zie hierboven voor alle definities.
Etymologie
* In de betekenis van ‘afwijzen, afspringen’ voor het eerst aangetroffen in 1717