kwintessens

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈkwɪntɛˌsɛns/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

filosofie (filosofie) wat het voornaamste, het wezenlijke of de hoofdzaak van iets vormt
Om zich te onderscheiden van de West-Europese collega's zocht een idealistisch schilderscollectief in de 19e eeuw de kwintessens van het Russische landschap.
verouderd (verouderd) vijfde fundamentele bestanddeel in de alchemie, naast en tegenover de vier elementen uit de oudheid: aarde, water, lucht en vuur
Er is hier een dokter uit mijn land die allerlei wonderdaden verricht met behulp van de kwintessens.

**[2] via Middelnederlands "quintessence" en "quinte essence", in de betekenis ‘ether’ aangetroffen vanaf 1514

Spaansquintaesencia