ordinantie
vrouwelijk (de)
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- een bevel dat van hogerhand gegeven isNaast oude boeken zijn er ook pamfletten, jaarrekeningen en ordinanties gevonden. Van Amselgeest: ,,We hebben ook 18de eeuwse bepalingen voor het gooien van vuurwerk gevonden en een ordinantie tegen het spelen van viool in een herberg.”Als hij Efeze 5 zo leest, staat ds. Van Campen kritisch tegenover de passage waarin het klassieke huwelijksformulier de onderdanigheid van de vrouw als „ordinantie Gods” noemt. „Is dat Gods bedoeling geweest?”
Etymologie
* uit het Frans
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek