wankelen

/ˈwɑŋkələ(n)/

Betekenis

werkwoord

inerg (inerg) onvast op de voeten staan, dreigen te vallen
De plotselinge windvlaag deed hem wankelen.
erga (erga) op onvaste wijze zich ergens heen begeven
Hij is stomdronken naar huis gewankeld.
dreigen ten onder te gaan
Gerard Sanderinks ict-bedrijf Centric wankelt onder de aanhoudende stroom van slechte publiciteit. Die opmerkelijke bekentenis deed bestuursvoorzitter Louis Luijten maandagmorgen in de rechtszaal in Almelo.

* In de betekenis van ‘onvast gaan’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1240

Engelsteeter, stagger

Franstituber

Duitsschwanken, torkeln