predicatie
vrouwelijk (de)/prediˈka(t)si/
Wat is de betekenis van predicatie?
predicatie betekent: (religie) toespraak door een voorganger om een bepaald geloof uit te dragen
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (religie) toespraak door een voorganger om een bepaald geloof uit te dragen
- (figuurlijk) vermanende toespraak
Voorbeelden van "predicatie" in een zin
- Adressen voor pleeggezinnen waren vooral verkregen door oproepen vanaf kansel en preekstoel. Groningse pleegouders schreven aan de ouders van hun pleegdochter: „De predicatie was aangrijpend en na de mis holden moeders met betraande ogen naar de pastorie” – om zich op te geven.
- Met mijn dronken kop durf ik haar predicatie gerust te interpreteren als een aanmoediging om nog meer plezier te maken.
Etymologie
*via Middelnederlands "predicatie" / "predicacie" van "predication", op te vatten als van prediceren
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek